Een hond adopteren uit het asiel
In Nederland is de regel dat een hond geen zwerfdier is, elke hond heeft een “thuis” alleen voor de ene hond is dat een warm nest en een andere hond woont in het asiel. Deze honden zijn nog opzoek naar de warme thuis. In deze blog wil ik je meenemen waarom het zo mooi is om hond uit asiel te adopteren, maar ik wil ook de donkere kant van asielen weghalen, de slechte verhalen die mensen vandaag de dag nog steeds geloven over dierenasiels.
Hoe komt een hond in het asiel?
Er zijn verschillende redenen waarom een hond naar het asiel komt. Als eerste heb je de zwerfhonden, de honden die op straat gevonden worden. Officieel hebben die een eigenaar gehad, maar als de hond niet gechipt is of de chip staat niet geregistreerd kunnen we de eigenaar niet achterhalen. Dus wordt de hond gezien als zwerver. Een asiel houdt een zwerfhond twee weken vast voor een eigenaar die zich kan komen melden, dat is mijn hond. Die eigenaar krijgt dan wel het verzoek zijn hond te chippen en/ of te registreren. Na die twee weken als niemand komt of wanneer de hond letterlijk is gedumpt, achtergelaten, vastgebonden aan boom of hek, is de hond eigendom van het asiel. Dan mag het asiel er een nieuwe eigenaar voor vinden. Het asiel zal de hond medisch na kijken en zo nodig trainen op gedrag. Zo krijgt het asiel ook zo’n eerlijk mogelijk beeld van de hond. Kan die met andere honden, kan die bij kinderen, kan die bij katten. Deze vragen invullen is bij een zwerver altijd lastiger omdat je ook geen risico wilt lopen dat het mis gaat.
Daarnaast is een asiel vaak een plek waar mensen hun hond naar toe doen als ze er zelf niet voor kunnen zorgen. Ze willen dat het asiel dan een nieuw huisje voor de hond zoekt. Ook hierin zijn verschillende redenen.
- Eigenaar overleden (geen achter vang van familie).
- Eigenaar ziek, verzorgingstehuis.
- Eigenaar zit voor langere tijd vast, verslavingsklinieken of gevangenis.
- Eigenaar vertrouwt de hond niet meer door bijt incidenten.
- Eigenaar heeft geen tijd meer voor de hond, werk, scheiding noem maar op.
- Eigenaar verhuist naar buitenland.
Nou en zo kan ik nog wel 20 redenen opgeven, maar goed wat hieruit opmaakt. Soms weten ze wel de geschiedenis van de hond en soms niet.
Waarom een hond uit het asiel?
- Door een hond te adopteren, geef je een dier een tweede kans.
- Karakter is zichtbaar: Veel asielhonden zijn volwassen of jongvolwassen, waardoor hun karakter en behoeften vaak al duidelijk zijn. De medewerkers van het asiel kunnen je goed adviseren over welk dier bij jouw situatie past.
- Gezondheid en begeleiding: Honden in het asiel zijn gecontroleerd door een dierenarts, gevaccineerd en gechipt Daarnaast ondersteunen asielmedewerkers je bij de eerste stappen en heb je altijd iets om op terug te vallen.
- Door te adopteren, stimuleer je geen foute broodfok of handel in dieren. Je kiest bewust voor een dier dat al bestaat en een nieuw leven verdient.
- Het kost vaak net wat minder tijd dan die je investeert in pup opvoeden.
- Het is ontzettend mooi om deze hond te zien opbloeien bij jouw in huis.
Het adoptieproces stap voor stap
Voordat je een hond uit het asiel mee naar huis neemt, doorloop je een aantal zorgvuldige stappen. Zo wordt ervoor gezorgd dat mens en dier goed bij elkaar passen en de kans op een gelukkige match zo groot mogelijk is.
1. Oriëntatie
Bezoek de websites van asielen in de buurt, blader door de profielen van de honden, vele asielen werken met aanmeldformulieren die je moet invullen. Houd rekening met je eigen wensen en mogelijkheden: wil je een actieve hond of juist een rustige senior? Hoeveel tijd heb je te besteden aan beweging en verzorging? Een eerlijk zelfbeeld voorkomt teleurstelling voor beide kanten. Lees de profielen van hond goed door en kijk goed na welke hond erbij je past.
2. Kennismaking
Bij het asiel ontmoet je de hond waarin je geïnteresseerd bent. De medewerkers begeleiden deze ontmoeting en geven achtergrondinformatie. Vaak kun je samen wandelen of spelen om te ervaren hoe het contact verloopt. Twijfel je tussen meerdere honden, neem dan je tijd.
De medewerkers van het asiel stellen je vragen over je thuissituatie, gezinssamenstelling, werkritme en eventuele huisdieren. Dit is geen streng verhoor, maar bedoeld om de kans op een geslaagde plaatsing te verhogen. Zij denken graag mee over wat bij je past.
3. Proefperiode
Bij sommige asielen is het mogelijk om de hond eerst een aantal dagen op proef te nemen. Zo kun je ontdekken of de klik er echt is en of het in de praktijk werkt. Bij andere asielen adopteer je de hond wel, maar kan je hem altijd terug brengen mocht echt niet gaan.
4. Adoptieovereenkomst en vergoeding
Als je besluit de hond definitief een thuis te bieden, onderteken je een adoptieovereenkomst. Hierin staan de gemaakte afspraken en gegevens vermeld. Er wordt een vergoeding gevraagd die de kosten voor medische zorg en opvang deels dekt.
De gewenningsperiode.
Een hond die je uit asiel haalt heeft tijd nodig om aan zijn nieuwe leventje te wennen. Zo wel jij als nieuwe eigenaar bent nog een vreemde voor hem, jullie huis, jullie woonomgeving het is allemaal nieuw voor hem en jullie dagelijkse routine zal anders zijn dan die hij hiervoor op het asiel kende. Een asielhond maakt een behoorlijke verandering mee en alles wat hij kent of vertrouwt is valt weg, zelfs niemand of even steun bij te zoeken (tenzij je twee broertjes adopteert). Gun de hond hierin de tijd, vraag niet teveel van hem, heb niet je huis vol visite maar laat hem eerst aan jullie wennen.
Misverstanden over het asiel.
Er zijn vandaag de dag nog steeds mensen die zeggen, maar ik wil niet dat mijn hond naar asiel gaat of die denken dat elke hond in het asiel maar wordt ingeslapen na lange tijd. Dit is allang niet meer zo zeker in Nederland niet. Je ziet niks voor niks de verhalen voorbij komen met na 3 jaar nog een huisje. Daarbij is voor sommige honden een asielleven echt weer even op adem komen. Als hij bij eigenaren verkeerd werd begrepen en in asiel wel wordt begrepen. Er zijn nog steeds mensen die hun hond hardhandig aanpakken of die het eten altijd maar moeten afpakken. De honden hebben zich zelf moeten verdedigen vaak agressie in gezet en in het asiel worden ze ineens begrepen omdat personeel wat daar werkt vaak bijgeschoold is en weten wat ze moeten doen. In vele asielen werken hondengedragsdeskundige (ook kattengedragsdeskundige) niet in alle asielen, daar kan ik niet voor spreken. Het asiel geeft vaak routine aan de hond wat ze prettig ervaren, ze weten wat ze kunnen verwachten. Ze krijgen zoveel mogelijk liefde van personeel en vrijwilligers en ze doen hun best de tijd dat die hond bij hun zit er zo goed mogelijk voor ze te zijn.
Persoonlijk verhaal:
Ik werk wekelijks met asielhonden. Dana een kruising stafford/ Rottweiler is achtergelaten vastgebonden aan het hek. De politie is gebeld en de dierenambulance komt ter plaatse. De hond vind het dood eng en moet met vangstok gevangen worden om in de dierenambulance te krijgen. Bij asiel aangekomen wordt een kenneltje voor haar in orde gemaakt en mag ze daar gaan zitten. Ze neemt geen eten aan, geen lekkere frolic of worstjes en ligt alleen maar op haar bedje met grote ogen te kijken en te trillen. Volgende dag zie ik haar zitten, ik doe haar luik open en laat haar achter op een gras speelweide. Eerst durf ze niet van haar bedje te bewegen maar als ik uit zicht bent loopt ze toch nieuwsgierig naar buiten. Daarna durft ze niet naar binnen, ze hoort de andere honden blaffen en dit vindt ze doodeng. Een van die blaffende honden wordt even verplaatst naar andere gang, zodat Dana weer naar binnen durft te komen. Twee dagen gaan voorbij en een collega pakt voor haar eind van de dag twee knuffels om bij haar te leggen in de kennel, dan is ze toch wat minder alleen. De knuffels herkent ze waarschijnlijk van vroeger en ze gaat er uitgebreid mee spelen, ze biedt hem zelfs aan, aan de persoon die ze gegeven had. Langzaam komt het vertrouwen in mensen terug. De volgende dag gaat ze ook buiten spelen met de knuffels, rent ze rondjes over de speelweide heen en durft ze zelfs eten aan te pakken. Paar dagen later vraagt ze om een aaitje, een kontkriebel. Ze gaat er lekker voor staan. Eerste keer tuigje aan doen voor het wandelen is weer doodeng en zo zijn er meerdere dingen super spannend, maar ze vertrouwt het personeel van het asiel wel en durft steeds een stapje verder. Ze vertrouwt mij en ik vertrouw haar en samen gaan we opzoek naar een nieuwe baas, een nieuwe huis die haar dit vertrouwen gaat geven.
Tot slot
Een hond adopteren uit het asiel is geen impulsieve keuze, maar een doordachte stap die vraagt om tijd, aandacht en liefde. Maar het brengt ook veel moois: je redt een leven, krijgt een trouwe kameraad en groeit samen naar een nieuwe toekomst. Sta open voor het verhaal van een asielhond, en wie weet, vind je in de kennel niet alleen een hond, maar ook een vriend voor het leven.
Wil je meer weten? Neem eens contact op met een asiel bij jou in de buurt, of ga langs tijdens een open dag. Misschien wacht jouw nieuwe huisgenoot wel op jou, ergens achter die tralies, klaar voor een tweede kans.
